zaman, dalları budanmamış bir halde etrafı saran bir sarmaşık gibi dolandı içimde. insanın böyle zaman boşluklarında didindiği çok şey oluyor kendiyle. sonunda dedim dallarım yoldan geçen bir hadsiz tarafından budanmadan vaziyet alayım. önce seslerimi yonttum sonra içimde dağılan parçaları tek tek duvarlara astım. manzaram dağınık. dışarıda yağmur. kapının çalma ihtimali ile mutfaktaki çay suyunun kaynama derecesi birbiriyle çelişiyor. gelen olsa ne olacak? kim o desem gelecek yanıta bir cevabım yok. üstelik sabahtan beri çaysızlıktan içim kurudu. buyurun dostlar, buyurun... benden arda kalan ne varsa, sıyırın.